چه لان به ره و ئامێزی چڵان هێزی دڵان.

نمی دانم به کدامین مجال بپردازم که نبازم. از خود بگویم یا از انبازم به ناچار زدم فال که به خود دربازم تا بگویم به چه بنازم وبه چه بسازم. از روز ازل غزل نامبارک آمدو سرآمد مجالی دیگر یافت.روز روز معلم است وسخن معلم گونه باید.از کدامین سوی به کدامین روی روی بنهیم که بی ورجه نجهیم. از واقعیت امروزه که به دریوزه ماندوسلسله ی موی حریف می جنباند سخن در جولان مویه در انبان است.سخت ترین دوران شغل معلمی در حال گذر است. ما وعزیزان صاحب تمیز راه را از چاه باز نمی شناسیم. در دفتر امروزه دفتر امال ما پر از کشف راز است و راه ناعدالتی ها باز وسخترین روزگار شغل ماست. نمی دانیم با دانش آموز بی انگیزه وکتاب های بی پروبال چه کنیم. نمی دانیم به کدامین همکار تبریک بگویم . شوخی کردم که شوخوشان را شوخ از چهره باز افتد.

  ئه م بابه ته  له سه ر ویبلاگی دیلان به فارسی دانرابوو  بر دڵم كه وت . وه ها كردوومه به كوردی

وه ره له كوێی؟

گیری كه سه ر ،ده ردو خه مم، بیری ئازادی كوایی؟

گیراوه دڵی ته نگ و كوڵم ، هێزی هانایی كوایی؟

من كه سڕاوه ی بیری كوژراوی  ئه تۆم ،

تۆكه له نێو ده فته ری پڕ له مانایی  كوایی؟

پسته ی ده م به بزه ، خۆڕێخره

پسته ی ده م قوچاو، ده م تێكده ره

ئه گه ر ده زانی كامیان هونه ره !؟

قه ت پێمناگێڕی ،سه یرو سه مه ره.